’n Vlekagtige herinnering dat ek myself oorleef het — en iemand geword het wat ek nooit gedink het ek kon wees nie.
Hierdie is my gunsteling tatoeëermerk, nie omdat dit die skoonste of die mees gepoleerde is nie, maar omdat dit die eerlikste is. Dit is onvolmaak. Dit is op plekke vaag. Die lyne is nie so skerp soos hulle eens was nie. Tyd het dit versag, soos tyd alles versag. En op een of ander manier laat dit dit net meer eg voel.
Hierdie tatoeëermerk probeer nie mooi wees nie. Dit probeer nie om enigiemand te beïndruk nie. Dit bestaan soos ek bestaan het toe ek dit verdien het — afgeleef, verweerd, steeds staan.
Die woorde is eenvoudig, maar hulle dra die gewig van jare:
Slegs in my pyn het ek my wil gevind.
Omdat pyn alles weggestroop het wat ek gedink het ek was. Dit het my oopgebreek, maar dit het my ook gedwing om te besluit: óf ek sou onder bly, óf ek sou opstaan met niks anders as rou vasberadenheid nie.
Slegs in my chaos het ek geleer om stil te wees.
Omdat chaos my normaal was. Harde gedagtes. Harde gevoelens. Harde dae. Ek het nie vrede gevind deur dit te ontsnap nie – ek het vrede gevind deur te leer hoe om binne die storm te asemhaal.
Slegs in my vrese het ek my mag gevind.
Omdat vrees my geleer het wat saak maak. Vrees het my uitgedaag, my vasgekeer, iets van my geëis. En ek het myself verras deur terug te veg.
Maar dit was eers in my duisternis dat ek my lig gesien het.
Want duisternis het my nie vernietig nie. Dit het my geopenbaar. Dit het my gewys waarvan ek gemaak is toe niemand gekyk het nie, toe niemand my gered het nie, toe ek my eie rede moes word.
Hierdie tatoeëermerk is gesmeer en onvolmaak, maar ek is ook — en dis die punt.
Dit spreek my onmiskenbare waarheid:
Ek het nie sterk geword deur gemak nie.
Ek het nie wys geword deur gemak nie.
Ek het geword wie ek is omdat ek deur die moeilikste dele van myself geloop het en in elk geval aangehou het.
En elke keer as ek dit sien, onthou ek:
Selfs my donkerste hoofstuk het die begin van my lig.
