Minimale lyne. Maksimum betekenis.
Dit is die oomblik net voordat alles regkom.
Twee mense, geen gesigte, geen woorde nie. Net arms wat presies weet waar om te land. Een hand grondend, een hand reikend.
Dit gaan daaroor om gesien te word wanneer jy onsigbaar voel.
Oor gemak wat nie verduidelik hoef te word nie.
Oor die keuse van sagtheid in ‘n wêreld wat jou geleer het om hard te wees.
Jy sit dit op jou arm, want dis waar jy mense vashou.
En dit herinner jou: “Ek is werd om vasgehou te word. En ek weet hoe om ander ook vas te hou.”
Dis sensueel, dis veilig, dis genesend. ‘n Hele storie in een reël
