Deur die Geraas
Dis nie hard nie. Dis nie vir almal om te lees nie.
Dit is ink gemaak die dag toe jy besluit het jou hande sou bou wat jou mond moeg was om te verduidelik.
Een enkele reël — want jou lewe gaan nie daaroor om oor te begin nie. Dis daaroor om reguit deur die geraas te teken.
Dis ‘n herinnering dat nie alles gepraat hoef te word nie. Sommige dinge word beter verstaan deur aksie, deur volharding, deur die stil besluite wat niemand anders sien nie. Die laat nagte. Die moeilike oggende. Die oomblikke toe wegstap makliker sou gewees het, maar jy het gebly.
’n Enkele lyn kan ’n duisend betekenisse dra. Dit kan die pad verteenwoordig wat jy gekies het toe daar geen kaart was nie. Die afstand tussen wie jy was en wie jy geword het. Die grense wat jy uiteindelik geleer het om te trek. Die beloftes wat jy aan jouself gemaak het toe niemand anders geluister het nie.
Jy het opgehou verduidelik omdat jy besef het dat mense net sal verstaan wat hulle bereid is om te verstaan. So jy het gekies om te leef in plaas van te oortuig. Om te bou in plaas van te stry. Om vorentoe te beweeg in plaas van voortdurend terug te kyk.
Die lyn is eenvoudig, maar eenvoud beteken nie swakheid nie. Dit beteken duidelikheid.
Dit dra die gewig van elke hindernis wat jy sonder applous oorgesteek het. Elke teleurstelling het jy in motivering verander. Elke keer moes jy weer begin, nie omdat jy wou nie, maar omdat die lewe vereis het dat jy sterker word.
En miskien is dit wat dit permanent maak.
Dit is nie ‘n simbool van perfeksie nie. Dit is ‘n simbool van rigting.
Daar sal altyd geraas wees. Menings, twyfel, verwagtinge, stemme wat vir jou sê wie jy moet wees en waarheen jy moet gaan. Maar die lyn buig nie vir enigeen van hulle nie.
Dit gaan voort.
Stil.
Eerlikwaar.
Voorwaarts.
Want jou storie het nooit daaroor gegaan om jouself aan almal anders te bewys nie.
Dit het daaroor gegaan om iemand te word wat jy nie meer hoef te verduidelik nie.
